Mogło być gorzej

Z Adamem Szejnfeldem, Wiceministrem Gospodarki rozmawia Kazimierz Brzezicki

Według Międzynarodowego Funduszu Walutowego gospodarka polska „skurczyła” się o 3%, ale i tak pozostaje liderem w regionie. Jak recesję odczuwa Wielkopolska?

Niewątpliwie świat ogarnięty jest kryzysem, panuje głęboka recesja gospodarcza. Ponieważ siłą naszej gospodarki jest eksport głównie do państw zachodnich, które najbardziej ten kryzys dotknął, to skutki tego osłabienia musi odczuć i nasza gospodarka. Jednakże potencjał Polski i elastyczne przystosowanie do trudnych warunków powodują, że skutki ogólnoświatowego kryzysu są u nas mniej odczuwalne aniżeli w innych państwach. Trzeba wprost stwierdzić, że gospodarka, wolniej co prawda, ale nadal się rozwija i negatywne skutki recesji dotykają nasz kraj w mniejszym stopniu, aniżeli cały Zachód. Cieszą pozytywne opinie światowych instytucji ekonomicznych dotyczące polskiej gospodarki, ale pomimo pozytywnych trendów nie możemy zapominać, że niekorzystne skutki dotkną i nas. Nie można wykluczyć, że dojdzie do bankructw czy zwolnień ludzi. Wielkopolska należy do regionów, które w tych ciężkich czasach radzą sobie bardzo dobrze, lepiej niż inni. Nie widać, żeby u nas pogłębiało się bezrobocie, czy też dochodziło do spektakularnych bankructw. Radzimy sobie dobrze, bo Wielkopolska, jako jeden z nielicznych regionów, stawia miedzy innymi na innowacyjność. Ci, którzy postawili na nowoczesność, zyskują. Mamy niezłą sieć infrastruktury: drogi, koleje i lotnictwo. Władze regionu chcą rozwijać również infrastrukturę informatyczną, co jest ważne i potrzebne. Teraz procentuje  to i pomaga przezwyciężać negatywne skutki recesji.

Zemsta Ludgardy

Z Włodzimierzem Łęckim, prezesem Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Poznaniu, rozmawia Mariola Zdancewicz

Polska może poszczycić się trzema Zamkami Królewskimi, z których jeden, będący zarazem najstarszym, znajduje się w Poznaniu. A ściślej mówiąc znajdował się, ponieważ jedyną częścią Zamku, która uchowała się do dzisiejszych czasów, jest tzw. Gmach Raczyńskiego, obecna siedziba Muzeum Sztuk Użytkowych. Na początku tej dekady znaleźli się ludzie, dążący do odbudowy Zamku w dawnej formie i świetności. Zawiązał się Komitet Odbudowy Zamku Królewskiego w Poznaniu. Czym zajmował się do tej pory i jakie są jego plany na przyszłość?

Komitet Odbudowy Zamku Królewskiego w Poznaniu zawiązał się w 2002 roku, skupiając przedstawicieli wielu poznańskich organizacji społecznych i środowisk twórczych. Już rok potem ogłosiliśmy konkurs, którego celem było wyłonienie najciekawszego projektu architektonicznego Zamku w tzw. „formie historyzującej”, to jest nawiązującej do budowli z XVI wieku. Zrezygnowaliśmy z odbudowy obiektu na zasadzie rekonstrukcji, ponieważ posiadamy zbyt małą ilość specjalistycznych danych, które by na to pozwalały. Obecną wiedzę opieramy na pozostałościach dawnego Zamku – fundamentach oraz murach piwnicznych, na dość dokładnym opisie budowli, w tzw. „inwentarzu”, a także przekazach na temat Zamku z XVII wieku, z czasów Górków. Najważniejszym i najbardziej znanym wśród nich jest sztych Brauna i Hogenberga z 1618 roku. Nota bene, reprodukcja tego sztychu zdobi dziś jedną ze ścian Muzeum Archeologicznego w Poznaniu. Nie ukrywam, że istniała i nadal istnieje grupa osób preferujących nowoczesny styl, ale ostatecznie odrzuciliśmy koncepcję odbudowy Zamku w wersji modern.

Andrzej Wilowski

Zejście do podziemia

Pierwsze moje wizyty w klubie były sporadyczne, najczęściej z okazji koncertów jazzowych. Wchodziłem do „Od Nowy” nielegalnie, bo był to oficjalnie klub studencki pod patronatem ZSP, a ja wtedy studentem jeszcze nie byłem. Jednak nikt mnie o legitymacje studencką nie pytał, wystarczała rekomendacja starszego kolegi. O legitymację ZSP, kiedy byłem już studentem i pojawiałem się w klubie w innej roli, też rzadko kto pytał. W 1974 roku „Teatr Ósmego Dnia” ogłosił nabór aktorów. Ściślej rzecz biorąc, o aktorstwie nie było w tym ogłoszeniu mowy, ale pamiętam, że treść kartki wywieszonej w klubie brzmiała dla mnie intrygująco i zachęcająco. Namówiłem kolegę z pracowni plastycznej Adama Borowskiego i przyszliśmy na spotkanie z zespołem. Adam jest w zespole do dziś. „Od Nowa” to nie tylko teatr. W tej atmosferze klubu, nasyconej oparami alkoholu i w kłębach tytoniowego dymu, przy dźwiękach muzyki jazzowej powstawał swoisty intelektualny ferment poszukiwania sensu w smutnej rzeczywistości PRL-u. Prawdopodobnie czynniki polityczne nie zdawały sobie sprawy z tego, czym jest „Od Nowa” lub zwyczajnie lekceważyły zjawisko, uznając, że nie wydostaje się poza obręb ciasnej piwnicy. Wielu ludzi, których wtedy tam spotkałem, później odegra ważne role w „Solidarności”, a w stanie wojennym przeszli do „podziemia”.

Produkt pierwszej potrzeby

Z Tomaszem Bukowskim, Dyrektorem Gazowni Poznańskiej, rozmawia Mariola Zdancewicz

Chciałabym zacząć tę rozmowę pytaniem dotyczącym poruszonej już kwestii perturbacji z gazem na przełomie roku. Jak Pan, jako człowiek z branży, skomentowałby tę sytuację?

Zdaniem zarówno ludzi zatrudnionych w gazownictwie, jak i niezależnych ekspertów problem był zdecydowanie mniejszy, niż przedstawiały go media. Oczywiście nie należy go lekceważyć, jednak nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, w której musielibyśmy ograniczać dostawy paliwa gazowego do odbiorców indywidualnych. Taka sytuacja wydaje się tak bardzo mało prawdopodobna, że można uznać ją za niemożliwą.