Muzyka uczy pokory

Z „druhem profesorem” – Stefanem Stuligroszem,  dyrygentem chóru Poznańskie Słowiki,  rozmawia Dominik Górny

Świętuje Pan 70-lecie swojej pracy twórczej…

Myślę, że to, kim dziś jestem, wypływa z domu. Wywodzę się z prostej, ale szlachetnej rodziny, której choć może trudno było ocenić, czy jej syn ma muzyczny talent, to jednak potrafiła zaszczepić mi miłość do muzyki. To zasługa mojej matki, która śpiewała w polskich chórach, jeszcze za czasów pruskiej niewoli, oraz babci Franciszki, bez której śpiewu nie odbywała się żadna uroczystość na Starołęce, gdzie mieszkała. Z kolei mój ojciec grał na skrzypcach. Jednak ja gry na tym instrumencie uczyłem się u pana Maksymiliana Kubackiego – wychowawcy ze szkoły podstawowej. Później był jeszcze cudny, koloraturowy sopran siostry Letycji Klimek. Wiele zawdzięczam przyjaźniom, szczególnie z państwem Gabrielami, którzy mieli pięcioro synów, z których każdy grał na jakimś instrumencie. Zaprosili mnie do swojej kapeli, gdzie grałem z nimi na skrzypcach. Największe emocje budziło jednak wspaniałe fisharmonium. Zdawało mi się, że bez gry na nim nie mógłbym żyć. Dlatego podczas wakacji, gdy koledzy z klasy wyjeżdżali na wycieczki rowerowe, zamykałem się w kaplicy na Wildzie, znajdującej się w miejscu dzisiejszej kliniki ortopedycznej, i komponowałem…

Wygrać bój o narodową pamięć

Z Bronisławem Wildsteinem, publicystą, dziennikarzem i pisarzem, rozmawia Dominik Górny

Znaczną część swojej działalności określa Pan jako „moje boje z III RP”. Które z tych „bojów” były najtrudniejsze?

Podjąłem walkę z projektem ideowym, który miał bardzo wiele wymiarów. Na pewno trudna była moja walka z terrorem intelektualnym, poglądami, które roszczą sobie pretensje do bezdyskusyjnych, a więc ideowym i politycznym monopolem, który ciągle się próbuje  nam narzucać. A co budzi do dziś moje największe oburzenie? Na przykład produkcja tzw. autorytetów, których zdanie ma definitywnie rozstrzygać spory publiczne. To jest „specjalność” III RP, przyznam, że nie za bardzo demokratyczna. Nie godzę się z tym, żeby stosować redukcję do autorytetów – aby w pewnym momencie debaty publicznej jej rozstrzygnięcie wyznaczało zdanie jakiegoś autorytetu. A wtedy już koniec dyskusji, zgodnie ze starą zasadą „Roma locuta, causa finta” – kiedy Rzym się wypowiedział, to nie można było tego zakwestionować. Zapomnieliśmy tylko, że w Rzymie takie postępowanie odnosiło się do dogmatów religijnych, a nie rzeczywistości społecznej.

Joanna Nowak

Galeria Rogalińska – miejsce wyjątkowe